باب دهم در ذكر ميلاد امير المؤمنين على بن ابى طالب صلوات اللّه عليه و على زوجته مهلبى روايت كند از محمد بن عبد الله مولى بنى هاشم از على بن صالح بن مقاتل از احمد بن محمد بن ابراهيم از ابو يوسف يعقوب بن منصور الضرير از حسن بن عمران بسايى از شاذان بن علاء بن نصر ، و هم احمد بن محمد بن ابراهيم روايت مىكند از يحيى بن احمد بن عبد العزيز بن عبد الصمد از مسلم بن خالد المكى از ابو زبير از جابر بن عبد اللّه انصارى ، كه گفت : از رسول صلى الله عليه و آله پرسيدم از ميلاد امير المؤمنين . رسول صلى اللّه عليه و آله ، گفت ، آه ! آه ! اى جابر ، پرسيدى از بهترين مولودى كه به وجود آمد مانند مسيح عليه السلام . خداى تعالى نور على از نور من از نور خود بيافريد و ما هر دو از يك نوريم ، ما را بيافريد پيش از آنكه آسمان مبنى آفريند و زمين مدحو يا درازى يا پهنا ، يا نور يا ظلمت ، يا هوا يا بحر ، به پنجاه هزار سال . پس خداى تسبيح نفس خود كرد ، ما تسبيح او كرديم [ گ 588 ر ] او تقديس نفس خود كرد ما تقديس او كرديم . خداى تعالى شكر آن كرد از تسبيح من آسمان بيافريد ، پس زمين بيافريد ، پس فراش زمين بيافريد و بر وى درافكند . او درياهاى عميق بيافريد . پس از تسبيح على ملايكهء مقرب بيافريد . و هر گه ملايكه تسبيح كنند از آن روز كه خداى ما را بيافريد تا روز قيامت ثواب آن